สมาชิกผู้จัดทำ

นายอัษฎาวัฒน์ รูนราช

58153401

สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ

คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่

นายสัญลักษณ์  สมวงษ์อินทร์

58143404

สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ

คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่

นายพิสิษฐ์  ยืนยงคีรีมา

58143412

สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ

Ti คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่

นายณัฐชนนท์  อินจันต๊ะ

58143634

สาขาการโปรแกรมและการรักษาความปลอดภัยบนเว็บ

 คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่

นายวสันต์  ปาลี

58143639

สาขาการโปรแกรมและการรักษาความปลอดภัยบนเว็บ

คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่

Protocol

          โปรโตคอล คือ ข้อกำหนดหรือข้อตกลงในการสื่อสารระหว่างคอมพิวเตอร์ หรือภาษาสื่อสารที่ใช้เป็น ภาษากลางในการสื่อสารระหว่างคอมพิวเตอร์ด้วยกัน การที่เครื่องคอมพิวเตอร์ที่ถูกเชื่อมโยงกันไว้ในระบบจะสามารถติดต่อสื่อสารกันได้นั้น จำเป็นจะต้องมีการสื่อสารที่เรียกว่า โปรโตคอล (Protocol) เช่นเดียวกับคนเราที่ต้องมีภาษาพูดเพื่อให้สื่อสารเข้าใจกันได้
          โปรโตคอลช่วยให้ระบบคอมพิวเตอร์สองระบบ ที่แตกต่างกันสามารถสื่อสารกันอย่างเข้าใจได้  คือข้อตกลงที่กำหนดเกี่ยว กับการสื่อสารระหว่างเครื่องคอมพิวเตอร์ต่างๆ ทั้งวิธีการส่งและรับข้อมูล วิธีการตรวจสอบข้อผิดพลาดของการส่งและรับข้อมูล การแสดงผลข้อมูลเมื่อส่งและรับกันระหว่างเครื่องสองเครื่อง ดังนั้นจะเห็นได้ว่าโปรโตคอลมีความสำคัญมากในการสื่อสารบนเครือข่าย หากไม่มีโปรโตคอลแล้ว การสื่อสารบนเครือข่ายจะไม่สามารถเกิดขึ้นได้

     ตัวอย่างของโปรโตคอล

1. HTTP
2. HTTPS
3. POP3
4. SMTP
5. FTP
6. IP
7. TCP/IP
8. DHCP
9. IMAP
10. ARP
11. RARP
12. ICMP
13. อื่น ๆ
    1. PPP
    2. UDP
    3. NetBEUI
    4. TELNET
    5. DNS
    6. H.323

    
    

---

HTTP    TOP
          HTTP ย่อมาจาก Hypertext Transfer Protocol เป็นโปรโตคอล(Protocol)สื่อสารที่ทำงานอยู่ในระดับ Application Layer บนโปรโตคอล TCP/IP มีรูปแบบดังนี้

1. เป็นโปรโตคอลหลักที่ใช้ในการแลกเปลี่ยนข้อมูล(HTML)กันระหว่าง Web Server และ Web Client(Browser) 
2. ใช้ URL(Uniform Resoure Locator) ในการเข้าถึงเว็ปไซต์(Web Site) ซึ่งจะขึ้นต้นด้วย http:// ตามด้วยชื่อของเว็ปไซต์ 
3.  ทำงานที่พอร์ต(port) 80 (มาตรฐาน) 
4. ส่งข้อมูลเป็นแบบ Clear text คือ ไม่มีการเข้ารหัสข้อมูลในระหว่างการส่ง(None-Encryption) จึงสามารถถูกดักจับได้ และอ่านข้อมูลนั้นรู้เรื่อง

---

HTTPS    TOP
          HTTPS ย่อมาจาก Hypertext Transfer Protocol Secure หรือ Hypertext Transfer Protocol Over SSL(Secure Socket Layer) เป็นการทำงานเหมือนกับ HTTP ธรรมดาแต่ทำอยู่บน SSL เพื่อให้เกิดความปลอดภัยในการส่งข้อมูลมากยิ่งขึ้น มีรูปแบบดังนี้

1. การใช้งาน URL จะเข้าต้นด้วย https:// ตามด้วยชื่อของเว็ปไซต์ 
2.  ทำงานที่พอร์ต(port) 443 (มาตรฐาน) 
3. ส่งข้อมูลเป็นแบบ Cipher text คือ มีการเข้ารหัสข้อมูลในระหว่างการส่ง(Encryption) สามารถถูกดักจับได้ แต่อ่านข้อมูลนั้นไม่รู้เรื่อง 
4. มีการทำ Authentication เพื่อตรวจสอบยืนยันระบุตัวตน

HTTPS คือ HTTP ที่ทำงานอยู่บน SSL (Secure Socket Layer)

          SSL ย่อมาจาก Secure Socket Layer เป็นโปรโตคอลในการเพิ่มการรักษาความปลอดภัยในการรับส่งข้อมูลบนระบบเครือข่าย

วัตถุประสงค์ของ SSL 

1. เพื่อรักษาความลับของข้อมูล(Confidentiality) เพื่อให้การส่งข้อมูลมีความปลอดภัยมากยิ่งขึ้น 
2. เพื่อให้เกิดความคงสภาพของข้อมูล(Integrity) คือ ข้อมูลต้นฉบับต้องไม่ถูกแก้ไขเปลี่ยนแปลง 
3. เพื่อให้การใช้งานระบบเครือข่าย(Network)นั้น ทำงานได้ตามปกติและเต็มประสิทธิภาพของการใช้งาน(Availability) 

การทำงานของ HTTPS หรือ HTTP Over SSL

1. Browser เริ่มต้นเพื่อใช้งาน HTTPS(สร้าง Secure Session) โดยการส่งคำร้องขอ(พิมพ์ URL https:// XXX.com) ไปยัง Web Server 
2. Web Server ตอบกลับด้วย Certificate ซึ่งเป็นใบรับรองว่า Server นั้นเป็น Server จริง และ Public Key ของ Server เพื่อเอาไว้เข้ารหัส Symmetric Key ที่ต้องส่งไปให้ Server 
3. Browser ทำการตรวจสอบ Certificate ที่ได้จาก Web Server ว่าจริงหรือไม่ 
4. เมื่อตรวจสอบแล้ว จะทำการสร้าง Symmetric Key ขึ้นมาหนึ่งชุด ไว้สำหรับการเข้ารหัส Data ที่ต้องส่งระหว่าง Client กับ Server 
5. Browser ทำการเข้ารหัส Symmetric Key นั้น ด้วย Public Key(ที่ Server ส่งมาให้ในข้อที่ 2 ) ของ Web Server จากนั้นส่ง Symmetric Key ที่ได้เข้ารหัสแล้ว(Symmetric Key Encrypted)กลับไปยัง Web Server 
6. Web Server ทำการถอดรหัส Symmetric Key นั้นด้วย Private Key ของ Web Server เอง 
7. เริ่มกระบวนการเชื่อมต่อแบบ SSL หลังจากนี้การส่งข้อมูลจะเป็นการเข้ารหัสโดยใช้ Symmetric Key ที่ทั้ง Client และ Server มี(ที่ Browser ส่งไปให้)

---

POP3    TOP
          POP3 ย่อมาจาก Post Office Protocol version 3 คือ โปรโตคอล (Protocol) ที่ใช้รับ E-Mail โดยเป็น Protocol ประเภทที่เรียกว่า Message Access Protocol ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด โดยในปัจจุบันมีการพัฒนาโปรโตคอลนี้มาจนถึงเวอร์ชั่น 3 POP3 จะมีลักษณะที่เน้นการทำงานแบบ Offline นั่นหมายถึงเราสามารถเขียน Email ไว้ในเครื่องของเราโดยไม่จำเป็นต้องต่ออินเตอร์เน็ต เมื่อใดที่เราต่ออินเตอร์เน็ต เราสามารถส่ง Email นั้นออกไปยัง Email Server ของเรา เพื่อส่งต่อไปยัง E-mail Server ของผู้รับ ส่วนในด้านของการรับ Email นั้น อีเมล์จากผู้ส่งจะถูกส่งมาเก็บไว้ที่ Email server ของเรา จากนั้นเมื่อเราต่ออินเตอร์เน็ต เราสามารถเรียกอีเมล์นั้นจากอีเมล์เซิฟเวอร์ลงมายังเครื่องคอมพิวเตอร์ของเรา โดยเรียกผ่านโปรแกรมประเภท E-mail client เช่น Microsoft Outlook หรือ Outlook Express เมื่ออีเมล์นั้นถูกดึงลงมายังเครื่องของเราแล้ว เราสามารถสั่งให้ลบ Email นั้นบน Email Server ก็ได้ หรือจะให้เก็บเอาไว้ก่อนก็ได้

ในกรณีที่เราสั่งให้เก็บ Email นั้นไว้บน Server ซอฟต์แวร์ Email client ที่เราใช้จะจดจำเอาไว้ว่าอีเมล์ฉบับไหนที่เรา Download มาแล้วบ้าง เพื่อป้องกันการ Download ซ้ำนั่นเอง

---

SMTP     TOP
          SMTP ย่อมาจาก Simple Mail Transfer Protocol คือ Protocol แบบ TCP/IP ที่ใช้ในการส่ง E-Mail ในเครือข่ายอินเทอร์เน็ต ไปยังเครื่องบริการอื่น ๆ ซี่งสามารถส่งเมล์ไปยังผู้ใช้ได้ทั่วโลก มีข้อจำกัดในเรื่องของความสามารถในการส่ง e-mail ว่ามันสามารถทำได้แบบเป็นคิวเท่านั้น และ SMTP ส่วนใหญ่จะไม่ยอมให้คนนอกองค์กร หรือ IP ที่อยู่นอกองค์กรใช้งาน SMTP

---

FTP    TOP
          FTP ย่อมาจาก File Transfer Protocol คือ โปรโตคอลเครือข่ายชนิดหนึ่ง ถูกนำใช้ในการถ่ายโอนไฟล์ ระหว่างเครื่องคอมพิวเตอร์ อย่างการถ่ายโอนไฟล์ระหว่าง ไคลเอนต์ (client) กับเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เป็นแม่ข่าย เรียกว่า โฮสติง (hosting) หรือ เซิร์ฟเวอร์ ซึ่งทำให้การถ่ายโอนไฟล์ง่ายและปลอดภัยในการแลกเปลี่ยนไฟล์ผ่านอินเตอร์เน็ต การใช้ FTP ที่พบบ่อยสุด ก็เช่น การดาวน์โหลดไฟล์จากอินเทอร์เน็ต ความสามารถในการถ่ายโอนไฟล์ ทำให้ FTP เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับทุกคนที่สร้างเว็บเพจ ทั้งมือสมัครเล่นและมืออาชีพ FTP แบ่งเป็น 2 ส่วน

1. FTP server เป็นโปรแกรมที่ถูกติดตั้งไว้ที่เครื่องเซิฟเวอร์ ทำหน้าที่ให้บริการ FTP หากมีการเชื่อมต่อจากไคลแอนเข้าไป 
2. FTP client เป็นโปรแกรม FTP ที่ถูกติดตั้งในเครื่องคอมพิวเตอร์ของ user ทั่วๆไป ทำหน้าที่เชื่อมต่อไปยัง FTP server และทำการอัพโหลด ,ดาวน์โหลดไฟล์ หรือ จะสั่งแก้ไขชื่อไฟล์, ลบไฟล์ และเคลื่อนย้ายไฟล์ก็ได้เช่นกัน

---

IP    TOP
          IP ย้อยมาจาก Internet Protocol หรือ เกณฑ์วิธีอินเทอร์เน็ต เป็นโพรโทคอลการสื่อสารที่สำคัญใน Internet protocol suite สำหรับถ่ายทอดดาต้าแกรม(หน่วยข้อมูลพื้นฐานของแพ็กเกต ซึ่งการส่ง, เวลาถึงและลำดับที่ถึง ไม่ถูกรับประกันโดยเครือข่าย) ข้ามเขตแดนเครือข่าย ฟังก์ชันการกำหนดเส้นทางของมันจะช่วยงานภายในเครือข่ายและก่อตั้งระบบอินเทอร์เน็ตขึ้น การทำงานของไอพีเป็นการทำงานแบบไม่รับประกันความถูกต้องของข้อมูล รุ่นปัจจุบันคือ IPv4 และกำลังอยู่ในช่วงผลักดันให้ใช้ IPv6

---

TCP/IP     TOP
           TCP/IP (Transmission Control Protocol/Internetworking Protocol) คือชุดโพรโทคอล (Protocol Suite) ที่ถูกพัฒนาขึ้นมาเพื่อใช้สำหรับแลกเปลี่ยนข้อมูลลนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต การทำงาน TCP/IP จะแบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบออกเป็นชั้นซ้อนกันเที่เรียกว่า โพรโทคอลสแต็ก (Protocol Stack) อย่างไรก็ตาม ถึงแม้โพรโทคอล TCP/IP จะถูกออกแบบมาเพื่อใช้งานบนเครือข่ายระยะไกลเป็นสำคัญ แต่ TCP/IP ก็ยังสามารถใช้งานได้ดีบนเครือข่ายท้องถิ่น ด้วยการเชื่อมโยงเครือข่ายท้องถิ่นให้สามารถสื่อสารกันได้ผ่านโพรโทคอล TCP/IP นอกจากนี้ยังสามารถเชื่อมโยงเครือข่ายท้องถิ่น ซึ่งเป็นเครือข่ายภายในให้สามารถติดต่อกับเครือข่ายภายนอกอย่างเครือข่ายอินเทอร์เน็ตได้ และด้วยสาเหตุนี้เอง โพรโทคอล TCP/IP จึงเป็นโพรโทคอลที่ได้รับความนิยมในปัจจุบันเป็นอย่างสูง

          TCP/IP กับแนวคิดเครือข่ายอินเทอร์เน็ตได้พัฒนามาร่วมกัน โดยก่อนที่จะกล่าวถึงรายละเอียดของโพรโทคอล TCP/IPเทคโนโลยีเครือข่ายของแต่ละองค์กร จะได้รับการออกแบบอยู่บนพื้นฐานของความเหมาะสม งบประมาณ และประเภทของงาน โดยหลายองค์กรในปัจจุบันได้มีการเชื่อมเครือข่ายหลายชนิดเข้าด้วยกัน ตัวอย่างเช่น เทคโนโลยีเครือข่ายแลนจัดเป็นแนวทางที่ดีที่สุด สำหรับการเชื่อมโยงเครือข่ายขนาดเล็กเพื่อใช้งานภายในสำนักงาน นอกจากนี้เครือข่ายแลนหลาย ๆ เครือข่าย ยังสามารถเชื่อมโยงเข้ากับเครือข่ายแวนรวมถึงเครือข่ายอินเทอร์เน็ตเครือข่ายอินเทอร์เน็ต เป็นเครือข่ายที่ประกอบด้วยเครือข่ายหลายพันเครือข่ายที่เชื่อมโยงถึงกันทั่วโลก ที่มีทั้งเครือข่ายของหน่วยงานรัฐ องค์กรเอกชน ความสำคัญของเครือข่ายอินเทอร์เน็ตก็คือ เป็นเครือข่ายสาธารณะที่ผู้คนทั่วไปสามารถเชื่อมต่อเพื่อเข้าไปใช้บริการได้ อย่างไรก็ตาม หากเครือข่ายแลนหรือเครือข่ายแวนที่ต้องการเชื่อมโยงเครือข่ายส่วนตัวของตนเข้าสู่เครือข่ายอินเทอร์เน็ต ก็สมควรนำอุปกรณ์ด้านเทคโนโลยีความปลอดภัยมาใช้งานร่วมด้วย อย่างเช่น ไฟร์วอลล์ (Firewall) เพื่อป้องกันบุคคลภายนอกบุกรุกหรือเจาะระบบเข้ามายังเครือข่ายภายในองค์กร

---

DHCP    TOP
          DHCP ย่อมาจาก Dynamic Host Configuration Protocol คือโพรโทคอลที่ใช้ในเครือข่ายคอมพิวเตอร์ที่ทำงานแบบแม่ข่ายกับลูกข่าย โดย DHCP ได้รับการยอมรับเป็นมาตราฐานในการใช้งานในเครือข่ายแทน BOOTP ซึ่งเป็นโพรโทคอลรุ่นเก่า ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1993 โดยในปัจจุบันนี้ DHCP ได้มีการพัฒนามาถึงเวอร์ชั่น DHCPv6 ใช้กับงานร่วมกับโพรโทคอล IPv6 และได้รับมาตราฐานในการใช้งานตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ.2003

DHCP ทำหน้าที่อะไร
          หน้าที่หลักๆของ DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol) คือคอยจัดการและแจกจ่ายเลขหมายไอพีให้กับลูกข่ายที่มาเชื่อมต่อกับแม่ข่ายไม่ให้หมายเลขไอพีของลูกข่ายมีการซ้ำกันอย่างเด็ดขาด อาทิ เครื่องคอมพิวเตอร์ตัวหนึ่งได้ทำการเชื่อมต่อกับ DHCP Server เครื่องเซฟเวอร์ก็จะให้ หมายเลขไอพีกับเครื่องคอมพิวเตอร์ที่มาทำการต่อเชื่อมแบบอัตโนมัติ ซึ่งไม่ว่าจะมีเครื่องคอมพิวเตอร์เชื่อมต่อมากเท่าไร DHCP Server ก็จะออกเลยหมายไอพีให้คอมพิวเตอร์แต่ละเครื่องไม่ซ้ำกันทำให้เครือข่ายนั้นไม่เกิดปัญหาในการใช้งาน
DHCP Server มีหลักการในการจ่ายหมายเลขไอพีให้กับลูกข่ายอยู่ 3 วิธีด้วยกันคือ

1. กำหนดด้วยตัวเอง ซึ่งผู้ควบคุมดูแลสามารถที่จะกำหนดไอพีให้กับเครื่องลูกข่ายได้ด้วยตัวเองโดยใช้วิธีเทียบกับหมายเลข MAC 
2. แบบอัตโนมัติ DHCP Server จะจ่ายหมายเลขไอพีให้กับเครื่องลูกข่ายแบบอัตโนมัติไม่ซ้ำกัน แต่จะออกหมายเลขไอพีตามช่วงของหมายเลขไอพีที่ผู้ควบคุมดูแลกำหนดไว้ให้ วิธีนี้หมายเลขไอพีจะติดอยู่กับเครื่องลูกข่ายอย่างถาวร เช่นเมื่อเครื่องลูกข่ายที่เคยได้หมายเขไอพีจากวิธีนี้ไปแล้วเมื่อกลับมาเชื่อมต่อใหม่อีกครั้งก็จะได้หมายเลขไอพีเดิมไปใช้งานนั้นเอง 
3. แบบไดนามิก มีหลักการทำงานเหมือนกับแบบอัตโนมัติแต่แตกต่างอยู่ที่หมายเลขไอพีที่ออกด้วยวิธีไดดามิกจะไม่ถาวร เมื่อเครื่องลูกข่ายได้หมายเลขไอพีจากวิธีไปแล้ว เมื่อมีการออกจากระบบแล้วเข้ามาเชื่อมต่อกับเครือข่ายในภายหลังหมายเลขไอพีที่ได้จะได้เป็นหมายเลขไอพีใหม่เลย

          ประโยชน์ของ DHCP มีอะไรบ้าง ประโยชน์ของ DHCP นั้นจะช่วยในเรื่องระบบการจัดการเครือข่ายเป็นส่วนสำคัญ โดยมีการบริหารและจัดการระบบหมายเลขไอพีที่ไม่ซ้ำกันไม่ว่าจะมีเครื่องลูกข่ายมากขนาดไหนก็ตาม เพราะถ้าไม่มี DHCP เข้ามาช่วยในเรื่องนี้ การจัดแจงและจ่ายหมายเลขไอพีจะเป็นเรื่องยากถ้าเครือข่ายนั้นเป็นเครือข่ายที่มีขนาดใหญ่

---

IMAP    TOP
          IMAP ย่อมาจาก Internet Message Access Protocol ซึ่งมีข้อดีกว่า โปรโตคอล POP (Post Office Protocol) ที่จะทำงานแบบ Offline Model หรือจะเรียกว่าการทำงานด้านเดียวนั้นเอง ซึ่งการทำงานของ POP จะแตกต่างจาก IMAP อย่างสิ้นเชิง โดยการทำงานของ POP จะใช้งานผ่าน Email client จากเครื่องคอมพิวเตอร์ ติดต่อกับ Mail Server โดยตรงซึ่งการแก้ไข ลบ เพิ่ม เติมอีเมล์ก็จะทำได้จาก Email client เท่านั้น แต่การทำงานของ IMAP นั้นทำงานแตกต่างจากโปรโตคอล POP ด้วยการทำงานควบคู่กับอุปกรณ์สื่อสารต่าง ๆซึ่งการทำงานแบบนี้เรียกว่า การทำงานแบบ Two way communication หรือ Online Model

          ลักษณะการทำงานของโปรโตคอล IMAP นั้นจะทำงานแบบออนไลน์ด้วยการจัดการและประมวลผลต่าง ๆทางออนไลน์จาก Mail Server ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นการแจ้งเตือนว่ามีการเปิดอ่านเมล์ใหม่หรือยัง หรือการลบเมล์ที่มีอยู่ใน อินบล็อคออกไป โดยการทำงานทั้งหมดจะอยู่ที่ Mail Server เป็นตัวจัดการ ซึ่งผู้ใช้งานเพียงแต่ทำงานอ่านและจัดการสั่งงานเพียงเท่านั้น เราสามารถอธิบายการทำงานของระบบ IMAP ให้เห็นภาพได้ชัดขึ้นไปอีกก็คือ เมื่อเราเปิดอ่านเมล์ในมือถือและทำการลบเมล์นั้นทิ้งไปแล้ว เมื่อเราไปเปิดอีเมล์ในคอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์อื่น ๆอีเมล์ที่ลบไปแล้วจะไม่โชว์ให้เราเห็น ซึ่งต่างจากโปรโตคอล POP อย่างสิ้นเชิง เพราะการทำงานของ POP เมื่อเราลบอีเมล์จากคอมพิวเตอร์ออกไปแล้วเมื่อเราไปเปิดอีเมล์จากมือถือเราก็ยังพบอีเมล์ที่ถูกลบไปแล้วในคอมพิวเตอร์อยู่นั่นเอง

---

ARP    TOP
          ARP หรือ Address Resolution Protocol เป็นโปรโตคอลที่ใช้ในการสื่อสาร ทำหน้าที่จับคู่ระหว่าง IP Address ทาง Logical และ Address ทาง Physical (จับคู่ IP Address และ MAC Address) ** IP อยู่บน Layer 3 ส่วน Mac Address อยู่บน Layer 2 การทำงานของ ARP

• ขั้นตอนแรกเครื่องที่ต้องการสอบถาม MAC Address ก็จะส่ง ARP Request ซึ่งบรรจุ IP , MAC Address ของตนเอง และ IP Address ของเครื่องที่ต้องการทราบ MAC Address ส่วน MAC Address ปลายทางนั้น จะถูกกำหนดเป็น FF:FF:FF:FF:FF:FF ซึ่งเป็น Broadcast Address เพื่อให้ ARP packet ถูกส่งไปยังเครื่องทุกเครื่องที่อยู่ในเน็ตเวิร์คเดียวกัน 

• ขั้นตอนที่ 2 เมื่อ เครื่องที่มี IP Address ตรงกับระบุใน ARP Packet จะตอบกลับมาด้วย ARP Packet โดยใส่ MAC Address และ IP Address ของตนเองเป็นผู้ส่ง และใส่ MAC Address และ IP Address ของเครื่องที่ส่งมาเป็นผู้รับ packet ที่ตอบกลับนี้เรียกว่า ARP Reply

---

RARP     TOP
          RARP ย่อมาจาก Reverse Address Resolution Protocol  จะมีการทำงานที่คล้ายคลึงกับโปรโตคอล ARP โดยจะทำงานในลักษณะตรงกันข้าม ด้วยการแปลงหมายเลขแมคแอดเดรสให้เป็นหมายเลขไอพี ซึ่งโปรโตคอล RARP นี้ออกแบบมาเพื่อใช้งานกับคอมพิวเตอร์ที่ปราศจากดิสก์หรือฮาร์ดดิสก์ (Diskless Computer) ดังนั้นเวลาบูตเครื่องจึงจำเป็นต้องบูตจากระบบปฏิบัติการเครือข่ายของเซิร์ฟเวอร์บนเครือข่าย โดยเซิร์ฟเวอร์บนเครือข่ายจะจัดเก็บตารางความสัมพันธ์ระหว่างแมคแอดเดรสกับหมายเลขไอพี โฮสต์ที่ต้องการหมายเลขไอพีจะทำการบรอดแคสต์ RARP Query Packet ที่บรรจุฟิสิคัลแอดเดรสไปยังทุกๆ โฮสต์บนเครือข่าย จากนั้นเครื่องเซิร์ฟเวอร์บนเครือข่ายก็จะจัดการกับ RARP Packet ด้วยการตอบกลับไปด้วยหมายเลขไอพีไปยังโฮสต์นั้น

---

ICMP    TOP
          ICMP ย่อมาจาก Internet Control Message Protocol เป็นกลไกที่ใช้โดยเร้าเตอร์และโหนด เพื่อรายงานความผิดพลาดที่เกิดขึ้นกลับไปยังโฮสต์ฝ่ายส่งรับทราบ โดยไอพีดาต้าแกรมที่ส่งไปยังเครือข่ายผ่านไปยังเร้าเตอร์ต่างๆ และเร้าเตอร์ไม่สามารถส่งข้อมูลเหล่านั้นไปยังปลายทางได้ เนื่องจากเกิดปัญหาขึ้น เช่น ไม่พบโฮสต์ที่ปลายทาง ลิงก์เสียหาย หรือดาต้าแกรมหมดอายุขัย (TTL) โปรโตคอล ICMP นี้ก็จะดำเนินการแจ้งข่าวสารกลับไปให้ฝ่ายส่งรับทราบถึงปัญหาดังกล่าว โดยเมสเสจของ ICMP ที่แจ้งกลับไปเพื่อรายงานต่อฝ่ายส่งรับทราบ

---

PPP    TOP
          PPP หรือ Point-to-Point Protocol เป็น Protocol สำหรับการสื่อสารระหว่างคอมพิวเตอร์ 2 ตัว หรือ Router 2 ตัว ด้วยการอินเตอร์เฟซแบบอนุกรม ตามปกติ คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลที่เชื่อม ด้วยสายโทรศัพท์ไปที่เครื่อง Server ของผู้ใช้บริการอินเตอร์เน็ตให้ผู้ใช้ต่อเชื่อมด้วย PPP ทำให้เครื่อง Server สามารถตอบสนองคำขอของผู้ใช้ได้ PPP ยังแบ่งเป็นหลายแบบตามสื่อที่ใช้งาน PPP PAP และ PPP CHAP สำหรับการเชื่อมต่อผ่าน Serial port หรือ PPPoE และ PPPoA สำหรับการเชื่อต่อผ่านสายโทรศัพท์ของระบบ ADSL ซึ่งจะต้องมีการกำหนด Username และ Password ในการเชื่อต่อเสมอ PPP อยู่ใน Layer ที่ 2 (Data-link Layer) ของ OSI นะครับ

---

UDP    TOP
          UDP หรือ User Datagram Protocol เป็นวิธีการสื่อสารหรือโปรโตคอลที่จำกัดจำนวนการบริการ เมื่อข่าวสารมีการแลกเปลี่ยน ระหว่างคอมพิวเตอร์ในเครือข่ายที่ใช้ Internet Protocol (IP) โดยใช้ร่วมกับ IP บางครั้งเรียกว่า UDP/IP ซึ่ง UDP เหมือนกับ TCP ในการใช้ IP ในการดึงหน่วยข้อมูล (เรียกว่า datagram) จากคอมพิวเตอร์หนึ่งไปยังอีกเครื่องหนึ่ง แต่ต่างจาก TCP โดย UDP ไม่ให้การบริการสำหรับการแบ่งข่าวสารเป็นแพ็คเกต (datagram) และประกอบขึ้นใหม่เมื่อถึงปลายหนึ่ง UDP ไม่ให้ชุดของแพ็คเกตที่ข้อมูลมาถึง หมายความว่า โปรแกรมประยุกต์ที่ใช้ UDP ต้องมีความสามารถในการสร้างมั่นใจว่าข่าวสารที่มาถึงอยู่ในลำดับที่ถูกต้อง การประยุกต์เครือข่ายที่ต้องการประหยัดเวลาในการประมวลผล เพราะมีหน่วยข้อมูลในการแลกเปลี่ยน (ดังนั้น จึงมีข่าวสารน้อยมากในการประกอบขึ้นใหม่) จะชอบ UDP มากกว่า TCP เช่น Trivial File Transfer Protocol (TFTP) ใช้ UDP แทนที่ TCP เนื่องจากรวดเร็วกว่า UDP เหมือนกัน TCP คือ อยู่ใน Layer ที่ 4 (Transport Layer) ของ OSI นะครับ

---

NetBEUI    TOP
          NetBEUI หรือ NetBIOS Extended User Interface เป็นโปรโตคอลที่เหมาะสำหรับระบบ เครือข่ายขนาดเล็กเนื่องจากโปรโตคอลนี้ใช้วิธีกระจายสัญญาณไปทั่วทั้งเครือข่าย ไม่สามารถหาเส้นทาง (route) ไปยังคอมพิวเตอร์ที่ร้องขอข้อมูลได้ ข้อดีของโปรโตคอลนี้คือการติดตั้งซอฟต์แวร์เครือข่าย ไม่ยุ่งยากซับซ้อน

---

TELNET    TOP
          TELNET เป็นบริการที่ให้เครื่องลูกข่ายสามารถเข้าไปใช้เครื่องเซิร์ฟเวอร์ โดยการจำลองตัวเองให้ทำงานเป็นเทอร์มินัล ผู้ใช้งานจะต้องใส่รหัสผู้ใช้และรหัสผ่านเพื่อแจ้งการเข้าใช้เครื่อง เมื่อเข้าไปได้แล้วการทำงานต่างๆ จะเหมือนกับการเข้าไปทำงาน ที่หน้าจอของ เครื่องเซิร์ฟเวอร์

---

DNS    TOP
          DNS หรือ Domain Name System ในการเชื่อมโยงเครือข่ายแบบที่ใช้โปรโตคอล TCP/IP นั้นเครื่องเซิร์ฟเวอร์ และเครื่องลูกข่ายทุกตัวจะต้องมีหมายเลขที่ใช้ในการ ระบุตัวเองคล้ายกับชื่อ-นามสกุลของคนเรา หมายเลขที่กล่าวมานี้เรียกว่า IP Address โดยเขียนในลักษณะนี้ 203.154.126.134 การจดจำ IP Address เป็นสิ่งที่ทำได้ยากกว่าการจำชื่อของเครื่อง คอมพิวเตอร์ ดังนั้นจึงเกิดการสร้างเซิร์ฟเวอร์ที่จะให้บริการการสอบถามชื่อเครื่องและ IP Address ในเครือข่ายอินเตอร์เน็ตขึ้นมา ซึ่งเรียกว่า Domain Name Services ในการใช้งานนั้นผู้ใช้เพียงแต่ระบุ IP Address ของเครื่องที่ให้บริการนี้แล้วเมื่อต้องการ จะติดต่อกับ เครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องใดในเครือข่ายอินเตอร์เน็ต DNS จะช่วยค้นหา IP Address ของเครื่องที่ต้องการให้เพื่อให้โปรแกรม สามารถใช้ IP Address ที่ได้ในการติดต่อ

---

H.323    TOP
          การสื่อสารแบบแพ็กเกตสวิท (Packet Switched Network) ใช้ โพรโทคอล H.323 สำหรับการส่งข้อมูลทุกชนิด แบบเรียลไทม์ (Real-Time) การสื่อสารแบบนี้จะส่งข้อมูลจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่งโดยแบ่งข้อมูลออกเป็นส่วนเล็ก ๆ เรียกว่า แพ็กเกต เพื่อส่งไปยัง เป้าหมายตามสายสื่อสารที่เร็วที่สุดโพรโทคอลนี้ได้รับการรับรองมาตรฐานโดย ITU เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2539 ช่วยให้สามารถส่งข้อมูลเสียง ภาพ หรือนำมาใช้ในการประชุมทางไกลอิเล็กทรอนิกส์ได้

้้

---

แหล่งที่มา

https://goo.gl/Sa1oQW

https://goo.gl/k7ObLg

https://goo.gl/4kWk89

https://goo.gl/vjzhuQ

https://goo.gl/hGrXW2

https://goo.gl/9Ew6Ve

https://goo.gl/gwXXpq

https://goo.gl/ZS8Sxc

https://goo.gl/H3SwC9

https://goo.gl/wBU3mJ

https://goo.gl/OM783Q

เปิดระบบเชื่อมต่อโครงข่าย (OSI) โปรโตคอล 

1. OSI Physical and Data Link layers
2. OSI Network Layer
3. OSI Protocols Transport Layer
4. OSI Protocols Session Layer
5. OSI Protocols Presentation Layer
6. OSI Protocols Application Layer

       เปิดระบบเชื่อมต่อโครงข่าย (OSI) ชุดโปรโตคอลประกอบด้วย โปรโตคอลมาตรฐานจำนวนมากที่จะขึ้นอยู่กับรูปแบบการอ้างอิง OSI โปรโตคอลเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตรนานาชาติในการพัฒนาโปรโตคอลเครือข่ายข้อมูลและมาตรฐานอื่น ๆ ที่อำนวยความสะดวกในการทำงานร่วมกันหลาย ๆ อุปกรณ์ โปรแกรม OSI งอกออกมาจากความจำเป็นในการมาตรฐานเครือข่ายระหว่างประเทศและถูกออกแบบมาเพื่ออำนวยความสะดวกในการติดต่อสื่อสารระหว่างฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์ระบบแม้จะมีความแตกต่างในสถาปัตยกรรมต้นแบบ

       ข้อกำหนด OSI กำลังตั้งท้องและดำเนินการโดยทั้งสององค์กรมาตรฐานสากล: องค์การระหว่างประเทศเพื่อการมาตรฐาน (ISO) และสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ-มาตรฐานโทรคมนาคมภาค บทนี้ให้บทสรุปของชุดโปรโตคอล OSI และแสดงให้เห็นถึงการทำแผนที่เพื่อรูปแบบการอ้างอิง OSI ทั่วไป

โปรโตคอลเครือข่าย OSI

รูปที่ 1แสดงให้เห็นถึงชุด OSI โปรโตคอลทั้งหมดและความสัมพันธ์กับชั้นของรูปแบบการอ้างอิง OSI ส่วนประกอบของชุดโปรโตคอล

Figure 1: ชุดโปรโตคอล OSI แผนที่ทุกชั้นของรูปแบบอ้างอิง OSI

---

OSI Physical and Data Link layers    TOP

ชุด OSI โปรโตคอลสนับสนุนโปรโตคอลมาตรฐานการเข้าถึงสื่อต่าง ๆ นานาที่ชั้นการเชื่อมโยงทางกายภาพและข้อมูล ความหลากหลายของโปรโตคอลการเข้าถึงสื่อการสนับสนุนในชุด OSI โปรโตคอลช่วยให้ห้องสวีทโปรโตคอลอื่น ๆ ที่จะมีชีวิตอยู่ได้อย่างง่ายดายข้าง OSI บนสื่อเครือข่ายเดียวกัน โปรโตคอลการเข้าถึงสื่อที่สนับสนุน ได้แก่ IEEE 802.2 LLC, IEEE 802.3, Token Ring / IEEE 802.5 ไฟเบอร์กระจายข้อมูล Interface (FDDI) และ X.25

---

OSI Network Layer    TOP

โปรโตคอลระบุสองการกำหนดเส้นทางโปรโตคอลที่ชั้นเครือข่าย: จุดสิ้นสุดของระบบจนถึงระดับกลางของระบบ (ES-IS) และระดับกลางระบบจนถึงระดับกลางของระบบ (IS-IS) นอกจากนี้ชุด OSI ดำเนินการทั้งสองประเภทของบริการเครือข่ายบริการ connectionless และการบริการที่มุ่งเน้นการเชื่อมต่อ

OSI-Layer Standards

ชั้นนอกเหนือไปจากมาตรฐานที่ระบุ OSI โปรโตคอลเครือข่ายชั้นและบริการเอกสารต่อไปนี้อธิบายถึงรายละเอียดอื่น ๆ ของเครือข่าย OSI ชั้น:

• ISO 8648 --- มาตรฐานนี้กำหนดภายในองค์กรของเลเยอร์เครือข่าย (IONL) ซึ่งแบ่งเลเยอร์เครือข่ายออกเป็นสาม sublayers แตกต่างกันไปสนับสนุนประเภทเครือข่ายย่อยที่แตกต่างกัน
  
• ISO 8348 --- มาตรฐานนี้กำหนดเครือข่ายชั้นที่อยู่และอธิบายการเชื่อมต่อบริการที่มุ่งเน้นและ connectionless ที่มีให้โดยเลเยอร์เครือข่าย OSI
  
• ISO TR 9575 --- มาตรฐานนี้จะอธิบายถึงกรอบแนวคิดและคำศัพท์ที่ใช้ในความสัมพันธ์กับเส้นทางโปรโตคอล OSI

OSI Connectionless Network Service

บริการเครือข่าย connectionless OSI จะดำเนินการโดยใช้Connectionless เครือข่าย Protocol (CLNP) และConnectionless บริการเครือข่าย (CLNS) CLNP และ CLNS อธิบายไว้ในมาตรฐาน ISO 8473
CLNP เป็นโปรโตคอลเครือข่ายเลเยอร์ที่ดำเนินการบนชั้นข้อมูลและความผิดพลาดบ่งชี้กว่าการเชื่อมโยง connectionless CLNP มีอินเตอร์เฟซระหว่างบริการ Connectionless เครือข่าย (CLNS) และชั้นบน
CLNS ให้บริการเครือข่ายชั้นชั้นการขนส่งผ่าน CLNP
CLNS ไม่ได้ดำเนินการติดตั้งการเชื่อมต่อหรือเลิกเพราะเส้นทางที่ถูกกำหนดเป็นอิสระสำหรับแต่ละแพ็คเก็ตที่ถูกส่งผ่านเครือข่าย ความขัดแย้งนี้ด้วยการเชื่อมต่อโหมดบริการเครือข่าย (CMNS)

นอกจากนี้ CLNS ให้จัดส่งที่ดีที่สุดความพยายามซึ่งหมายความว่าไม่มีการรับประกันว่าข้อมูลที่มีอยู่จะไม่สูญหายเสียหาย misordered หรือทำซ้ำ CLNS อาศัยโปรโตคอลการขนส่งชั้นเพื่อดำเนินการตรวจสอบข้อผิดพลาดและการแก้ไข

OSI Connection-Oriented Network Service

OSI บริการเชื่อมต่อเครือข่ายที่มุ่งเน้นที่จะดำเนินการโดยใช้การเชื่อมต่อเครือข่ายเชิง Protocol (CONP) และการเชื่อมต่อโหมดบริการเครือข่าย (CMNS)
CONP เป็นโปรโตคอลเครือข่ายเลเยอร์ที่ดำเนินการข้อมูลชั้นบนและตัวชี้วัดข้อผิดพลาดกว่าการเชื่อมโยงการเชื่อมต่อที่มุ่งเน้น CONP อยู่บนพื้นฐานของ X.25 แพ็คเก็ตชั้น Protocol (PLP) และได้อธิบายไว้ในมาตรฐาน ISO 8208 "X.25 แพ็คเก็ตชั้น Protocol สำหรับ DTE."
CONP มีอินเตอร์เฟซระหว่าง CMNS และชั้นบน มันเป็นบริการเครือข่ายชั้นที่ทำหน้าที่เป็นอินเตอร์เฟซระหว่างชั้นของการขนส่งและ CONP และอธิบายไว้ในมาตรฐาน ISO 8878
CMNS ทำหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับสถานประกอบการที่ชัดเจนของเส้นทางระหว่างหน่วยงานการสื่อสารการขนส่งชั้น ฟังก์ชั่นเหล่านี้รวมถึงการตั้งค่าการเชื่อมต่อ, การบำรุงรักษาและการเลิกจ้างและ CMNS นอกจากนี้ยังมีกลไกในการขอมีคุณภาพที่เฉพาะเจาะจงของบริการ (QoS) ความขัดแย้งนี้ด้วย CLNS

---

Network-Layer Addressing    TOP

OSI เครือข่ายชั้น addressing จะดำเนินการโดยใช้ทั้งสองประเภทของที่อยู่ลำดับชั้น: บริการเครือข่ายที่อยู่การเข้าถึงจุดและชื่อเครือข่ายนิติบุคคล

จุดบริการเครือข่ายการเข้าถึง (NSAP) เป็นจุดแนวความคิดเกี่ยวกับเขตแดนระหว่างเครือข่ายและชั้นการขนส่ง NSAP เป็นสถานที่ที่ให้บริการเครือข่าย OSI มีไว้เพื่อให้ชั้นของการขนส่ง แต่ละชั้นการขนส่งนิติบุคคลที่ได้รับมอบหมาย NSAP เดียวซึ่งถูกส่งเป็นรายบุคคลใน internetwork OSI โดยใช้ที่อยู่ NSAP รูปที่ 2 แสดงให้เห็นถึงรูปแบบของที่อยู่ OSI NSAP ซึ่งระบุ NSAPs บุคคล

รูปที่ 2 ที่อยู่ OSI NSAP กำหนดให้กับแต่ละขนส่งชั้นนิติบุคคล

NSAP Address Fields

สอง NSAP เขตที่อยู่อยู่ที่:ส่วนเริ่มต้นโดเมน (IDP) และเฉพาะโดเมนชิ้นส่วน (DSP)

ฟิลด์ IDP จะแบ่งออกเป็นสองส่วนคือรูปแบบผู้มีอำนาจตัวบ่งชี้ (AFI) และระบุโดเมนเริ่มต้น (IDI) AFI ให้ข้อมูลเกี่ยวกับโครงสร้างและเนื้อหาของ IDI และDSP สาขาเช่นว่า IDI เป็นตัวแปรความยาวและไม่ว่า DSP ใช้สัญกรณ์หรือทศนิยมไบนารี IDI ระบุหน่วยงานที่สามารถกำหนดค่าส่วน DSP ที่อยู่ NSAP

DSP แบ่งเป็นสี่ส่วนโดยผู้มีอำนาจที่รับผิดชอบในการบริหารงาน เขตที่อยู่บริหารช่วยให้การบริหารงานต่อไปของการแก้ไขโดยการเพิ่มตัวระบุผู้มีอำนาจที่สองและด้วยการมอบสิทธิ์การบริหารที่อยู่ในการ subauthorities ฟิลด์พื้นที่ระบุพื้นที่เฉพาะภายในโดเมนและถูกนำมาใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการกำหนดเส้นทาง ข้อมูลสถานีระบุสถานีเฉพาะภายในพื้นที่และยังใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการกำหนดเส้นทาง ฟิลด์ตัวเลือกให้เฉพาะ N-เลือกภายในสถานีและเหมือนสาขาอื่น ๆ ที่ถูกนำมาใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการกำหนดเส้นทาง สงวน N-00 ระบุตัวเลือกที่อยู่เป็นชื่อนิติบุคคลเครือข่าย (สุทธิ)

NSAPs End-System

OSI ระบบปลาย (ES) มักจะมีอยู่หลาย NSAP หนึ่งสำหรับการขนส่งแต่ละนิติบุคคลที่มี หากเป็นกรณีนี้อยู่ NSAP สำหรับการขนส่งแต่ละกิจการมักจะมีความแตกต่างเฉพาะในไบต์สุดท้าย (ที่เรียกว่า N-เลือก ) รูปที่ 3 แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างนิติบุคคลคมนาคม NSAP และการบริการเครือข่าย

รูปที่ 3: NSAP ให้การเชื่อมโยงระหว่างเอนทิตี้ของการขนส่งและการบริการเครือข่าย

ชื่อเครือข่ายนิติบุคคล (สุทธิ) จะใช้เพื่อระบุเลเยอร์เครือข่ายของระบบได้โดยไม่ต้องเชื่อมโยงกับระบบที่เป็นนิติบุคคลขนส่งชั้นเฉพาะ (เป็นที่อยู่ NSAP ไม่) NETs มีประโยชน์สำหรับการแก้ไขระบบกลาง (ISS) เช่นเราเตอร์ที่ไม่ได้ติดต่อกับชั้นของการขนส่ง คือสามารถมีสุทธิเดียวหรือหลาย NETs ถ้ามันมีส่วนร่วมในหลายพื้นที่หรือโดเมนเล

---

OSI Protocols Transport Layer     TOP
ชุด OSI โปรโตคอลการดำเนินการทั้งสองประเภทของการให้บริการที่ชั้นการขนส่ง: บริการการขนส่งเชื่อมต่อที่มุ่งเน้นและให้บริการขนส่ง connectionless

ห้าการเชื่อมต่อที่มุ่งเน้นการขนส่งโปรโตคอลชั้นอยู่ในชุด OSI ตั้งแต่Transport Protocol ระดับ 0 ถึง Transport Protocol ชั้น 4. บริการขนส่ง Connectionless รับการสนับสนุนโดย Transport Protocol Class 4 เท่านั้น

Transport Protocol ระดับ 0 (TP0) ที่ง่ายโปรโตคอลการขนส่ง OSI ดำเนินการแบ่งส่วนและประกอบใหม่ฟังก์ชั่น TP0 ต้องใช้บริการเชื่อมต่อเครือข่ายที่มุ่งเน้น

Transport Protocol ชั้น 1 (TP1) ดำเนินการแบ่งส่วนและประกอบใหม่และมีการกู้คืนข้อผิดพลาดพื้นฐาน หน่วยข้อมูล TP1 ลำดับ Protocol (PDUs) และจะส่งอีกครั้งหรือ PDUs reinitiate การเชื่อมต่อถ้ามีจำนวนมากเกินไปของ PDUs มีความไม่ถูกยอมรับ TP1 ต้องใช้บริการเชื่อมต่อเครือข่ายที่มุ่งเน้น

Transport Protocol ชั้น 2 (TP2) ดำเนินการแบ่งส่วนและประกอบใหม่เช่นเดียวกับมัลติและข้อมูล demultiplexing ลำธารกว่าวงจรเสมือนเดียว TP2 ต้องใช้บริการเชื่อมต่อเครือข่ายที่มุ่งเน้น

Transport Protocol ชั้น 3 (TP3) มีการกู้คืนข้อผิดพลาดพื้นฐานและดำเนินการแบ่งส่วนและประกอบใหม่นอกเหนือไปจาก Multiplexing และข้อมูล demultiplexing ลำธารกว่าวงจรเสมือนเดียว TP3 ยังลำดับ PDUs และ retransmits พวกเขาหรือ reinitiates การเชื่อมต่อถ้ามีจำนวนมากเกินไปไม่ถูกยอมรับ TP3 ต้องใช้บริการเชื่อมต่อเครือข่ายที่มุ่งเน้น

Transport Protocol ชั้น 4 (TP4) TP4 มีการกู้คืนข้อผิดพลาดพื้นฐานดำเนินการแบ่งส่วนและประกอบใหม่, และวัสดุสิ้นเปลืองและมัลติ demultiplexing ลำธารข้อมูลผ่านวงจรเสมือนเดียวTP4 ลำดับ PDUs และ retransmits พวกเขาหรือ reinitiates การเชื่อมต่อถ้ามีจำนวนมากเกินไปไม่ถูกยอมรับ TP4 ให้บริการขนส่งที่เชื่อถือได้และฟังก์ชั่นที่มีทั้งการเชื่อมต่อที่มุ่งเน้นการบริการเครือข่ายหรือ connectionless มันขึ้นอยู่กับตัวควบคุมโปรโตคอลการส่งผ่าน (TCP) ในชุดโปรโตคอลอินเทอร์เน็ตและเป็นเพียงโปรโตคอล OSI ชั้นเรียนที่รองรับบริการเครือข่าย connectionless

---

OSI Protocols Session Layer    TOP

เซสชั่นชั้นการดำเนินงานของชุดโปรโตคอล OSI ประกอบด้วยโปรโตคอลเซสชั่นและบริการที่เซสชั่น โปรโตคอลเซสชั่นช่วยให้ผู้ใช้บริการเซสชั่น (เอสเอสผู้ใช้) ในการสื่อสารกับการบริการเซสชั่น SS-ผู้ใช้เป็นนิติบุคคลที่ร้องขอบริการของเซสชั่นชั้น ๆ การร้องขอดังกล่าวจะทำในเซสชันจุดบริการ (SSAPS) และเอสเอสผู้ใช้จะมีการระบุเอกลักษณ์โดยใช้ที่อยู่ SSAP. รูปที่ 4 แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างเอสเอสผู้ใช้ที่ SSAP โปรโตคอลเซสชั่นและเซสชั่น บริการ.

บริการเซสชั่นให้บริการสี่ขั้นพื้นฐานเพื่อ SS-ผู้ใช้ ครั้งแรกก็กำหนดและยุติการเชื่อมต่อระหว่างผู้ใช้เอสเอสและประสานการแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างพวกเขา ประการที่สองจะดำเนินการเจรจาต่อรองต่างๆสำหรับการใช้งานของสัญญาณเซสชั่นชั้นซึ่งจะต้องถูกครอบงำโดยผู้ใช้เอสเอสที่จะเริ่มต้นการสื่อสาร ประการที่สามมันแทรกจุดประสานในการส่งข้อมูลที่ช่วยให้เซสชั่นที่จะกู้คืนได้ในกรณีที่มีข้อผิดพลาดหรือหยุดชะงัก ในที่สุดก็ช่วยให้เอสเอสผู้ใช้ที่จะขัดขวางเซสชั่นและดำเนินการได้ในภายหลังที่จุดที่เฉพาะเจาะจง

รูปที่ 4 ฟังก์ชั่นชั้นเซสชั่นให้บริการกับฟังก์ชั่นชั้นนำเสนอผ่าน SSAP

บริการเซสชั่นที่กำหนดไว้ในมาตรฐาน ISO 8326 มาตรฐานและข้อเสนอแนะ ITU-T X.215 โปรโตคอลเซสชั่นที่กำหนดไว้ในมาตรฐาน ISO 8327 และข้อเสนอแนะ ITU-T X.225 รุ่น connectionless โปรโตคอลเซสชั่นที่มีการระบุไว้ในมาตรฐาน ISO 9548 มาตรฐาน

---

OSI Protocols Presentation Layer    TOP
นำเสนอชั้นการดำเนินงานของชุดโปรโตคอล OSI ประกอบด้วยโปรโตคอลการนำเสนอและการบริการที่นำเสนอ โปรโตคอลที่นำเสนอจะช่วยให้ผู้ใช้บริการนำเสนอ (PS-ผู้ใช้) ในการสื่อสารกับบริการที่นำเสนอ

พีเอสของผู้ใช้เป็นนิติบุคคลที่ร้องขอบริการของชั้นนำเสนอด้วย การร้องขอดังกล่าวจะทำในการนำเสนอบริการจุดเชื่อมต่อ (PSAPs) ผู้ใช้-PS จะมีการระบุเอกลักษณ์โดยใช้ที่อยู่แลน

บริการนำเสนอเจรจาไวยากรณ์การถ่ายโอนและแปลข้อมูลจากไวยากรณ์การถ่ายโอนสำหรับ PS-ผู้ใช้ซึ่งเป็นตัวแทนของข้อมูลโดยใช้ไวยากรณ์ที่แตกต่างกัน บริการนำเสนอจะถูกใช้โดยสอง PS ผู้ใช้ตกลงไวยากรณ์การโอนเงินที่จะนำมาใช้ เมื่อไวยากรณ์การโอนเงินตามที่ตกลงกันเป็นหน่วยงานที่ให้บริการนำเสนอจะต้องแปลข้อมูลจาก PS-ผู้ใช้สามารถถ่ายโอนไวยากรณ์ที่ถูกต้อง

นำเสนอบริการชั้น OSI ถูกกำหนดไว้ในมาตรฐาน ISO 8822 มาตรฐานและข้อเสนอแนะ ITU-T X.216 โปรโตคอลที่นำเสนอ OSI ถูกกำหนดไว้ในมาตรฐาน ISO 8823 มาตรฐานและข้อเสนอแนะ ITU-T X.226 รุ่น connectionless ของโปรโตคอลการนำเสนอที่ระบุไว้ในมาตรฐาน ISO 9576

---

OSI Protocols Application Layer     TOP

แอพลิเคชันชั้นการดำเนินงานของชุดโปรโตคอล OSI ประกอบด้วยหน่วยงานแอพลิเคชันต่างๆแอพลิเคชันกิจการเป็นส่วนหนึ่งของขั้นตอนการสมัครที่มีความเกี่ยวข้องกับการดำเนินงานของชุดโปรโตคอล OSI ที่ กิจการแอพลิเคชันประกอบด้วยองค์ประกอบที่ผู้ใช้และองค์ประกอบใบสมัครบริการ (ASE)

องค์ประกอบที่ผู้ใช้เป็นส่วนหนึ่งของนิติบุคคลโปรแกรมประยุกต์ที่ใช้ ases เพื่อตอบสนองความต้องการการสื่อสารของขั้นตอนการสมัครที่ ASE เป็นส่วนหนึ่งของนิติบุคคลโปรแกรมที่ให้บริการแก่ผู้ใช้องค์ประกอบและดังนั้นเพื่อให้ขั้นตอนการสมัคร ases ยังมีการเชื่อมต่อไปยังชั้นล่าง OSI. รูปที่ 5 portrays องค์ประกอบของกระบวนการโปรแกรมเดียว (ประกอบด้วยกิจการการประยุกต์ใช้องค์ประกอบของผู้ใช้และ ases) และความสัมพันธ์กับแลนและการนำเสนอบริการ

รูปที่ 5: ขั้นตอนการสมัครอาศัยแลนและการนำเสนอบริการ

ขั้นตอนการสมัครอาศัยแลนและการนำเสนอบริการases ตกอยู่ในหนึ่งในการจำแนกประเภทสองต่อไปนี้: Common-Application Service องค์ประกอบ (CASEs) และเฉพาะ Application Service องค์ประกอบ (SASEs) ทั้งสองคนนี้อาจจะอยู่ในหนึ่งเดียวนิติบุคคลแอพลิเคชัน

Common-Application Service Elements (CASEs)

Common-Application Service องค์ประกอบ (CASEs) มี ases ที่ให้บริการโดยใช้ความหลากหลายของขั้นตอนการสมัคร ในหลายกรณีหลายกรณีมีการใช้โดยนิติบุคคลโปรแกรมเดียว ต่อไปนี้สี่กรณีมีการกำหนดไว้ในข้อกำหนด OSI:

• สมาคมควบคุมบริการธาตุ (ACSE) ---สร้างความสัมพันธ์ระหว่างสองหน่วยงานการประยุกต์ใช้ในการเตรียมความพร้อมสำหรับการสื่อสารประยุกต์ใช้เพื่อการประยุกต์ใช้
  
• ระยะไกลดำเนินงานให้บริการธาตุ (ROSE) ---ดำเนินกลไกการตอบกลับคำขอที่อนุญาตให้ดำเนินงานระยะไกลต่างๆทั่วสมาคมแอพลิเคชันที่จัดตั้งขึ้นโดย ACSE
  
• บริการรถรับส่งที่เชื่อถือได้ธาตุ (rtse) ---อนุญาต ases เชื่อถือได้โอนข้อความในขณะที่รักษาความโปร่งใสของสิ่งอำนวยความสะดวกที่ซับซ้อนที่ต่ำกว่าชั้น
  
• มุ่งมั่นสามัคคีและการกู้คืนองค์ประกอบบริการ (CCRSE) ---พิกัดการหารือระหว่างหน่วยงานหลายโปรแกรม

Specific-Application Service Elements (SASEs)

เฉพาะบริการสมัครเป็นองค์ประกอบ ases ที่ให้บริการโดยใช้ขั้นตอนการสมัครที่เฉพาะเจาะจงเช่นการถ่ายโอนไฟล์เข้าถึงฐานข้อมูลและสั่งซื้อเข้ามาในหมู่คนอื่น ๆ

OSI Protocols Application Processes

ขั้นตอนการสมัครเป็นองค์ประกอบของโปรแกรมประยุกต์ที่มีอินเตอร์เฟซระหว่างโปรแกรมเองและชั้นสมัคร OSI ได้อีกด้วย บางส่วนของ OSI มาตรฐานขั้นตอนการสมัครรวมถึงต่อไปนี้:

• C ommon การจัดการข้อมูล Protocol (CMIP) ---ทำหน้าที่บริหารจัดการเครือข่ายที่ช่วยให้การแลกเปลี่ยนข้อมูลการจัดการระหว่าง ESS และสถานีการจัดการ CMIP ระบุไว้ในคำแนะนำ X.700 ITU-T และเป็นหน้าที่คล้ายกับเครือข่ายแบบธรรมดา-Management Protocol (SNMP) และ NetView
  
• D บริการ irectory (DS) ---ทำหน้าที่เป็นไดเรกทอรีกระจายที่ใช้สำหรับการระบุโหนดและที่อยู่ใน internetworks OSI DS ระบุไว้ในคำแนะนำ X.500 ITU-T
  
• F ile โอนการเข้าถึงและการจัดการ (FTAM) ---ยังมีบริการถ่ายโอนแฟ้มและแจกจ่ายสิ่งอำนวยความสะดวกการเข้าถึงไฟล์
  
• >M ระบบจัดการ essage (MHS) --->มีกลไกการขนส่งสำหรับการใช้งานส่งข้อความอิเล็กทรอนิกส์และโปรแกรมอื่น ๆ โดยใช้บริการจัดเก็บและส่งต่อ
  
• V irtual เทอร์มิ Protocol (VTP) ---ให้จำลอง terminal ที่ช่วยให้ระบบคอมพิวเตอร์จะปรากฏกับ ES ระยะไกลราวกับว่ามันเป็นขั้วที่แนบมาโดยตรง

แหล่งอ่างอิง

http://www.cisco.com/cpress/cc/td/cpress/fund/ith2nd/it2432.htm#12189

OSI MODEL 7 LAYERS

1. Layer 1 (Physical Layer)
2. Layer 2 (Data-Link Layer)
3. Layer 3 (Network Layer)
4. Layer 4 (Transport Layer)
5. Layer 5 (Session Layer)
6. Layer 6 (Presentation Layer)
7. Layer 7 (Application Layer)

---

OSI Model

        องค์กรมาตรฐานระหว่างประเทศ (The International Organization for Standardization) หรือที่เราเรียกย่อๆว่า ISO (ไอโซ่) ได้พัฒนา Model ของการทำงานบนระบบเครือข่ายขึ้นมาเป็นมาตรฐานกลางในปัจจุบันใช้เพื่ออ้างอิงการสื่อสารและเปรียบเทียบการทำงานบนเครือข่าย ผู้ผลิตหลายๆบริษัทที่ผลิตอุปกรณ์หรือ software ต่างๆขึ้นมาก็จะต้องผลิตตามมาตรฐานที่กำหนดขององค์ที่ดูแลในแต่ละส่วน ซึ่ง Model นี้ก็ถูกนำมาใช้มาเปรียบเทียบเพื่อให้เข้าใจและอธิบายการทำงานของแต่ละส่วนได้ง่ายขึ้น

       ยกตัวอย่างของคำว่ามาตรฐานให้ดูง่ายๆ เช่น เวลาขับรถเกียร์ออโต้ เราเข้าไปที่เกียร์ D ก็คือ ไปข้างหน้า เข้าไปที่เกียร์ R ก็ถอยหลัง ไม่ว่าเราจะซื้อยี่ห้อไหนมา ก็จะถูกออกแบบให้เป็นมาตรฐานเดียวกันและ Model ที่ผมพูดถึงนี้เรียกว่า Open System Interconnection (OSI)

        OSI Model เป็นเพียง Model ที่ใช้อ้างอิงในการสื่อสารเท่านั้น ปัจจุบันโลกเครือข่ายเราใช้งานบน TCP/IP เป็นหลัก แต่ที่ยังพูดถึง OSI Model เพราะว่า การแบ่งเป็น Layer ของมันสามารถมองเป็นภาพกว้างของการทำงานบนเครือข่ายในแต่ละส่วนได้ เพื่อมาใช้ในการสอน ในการอธิบาย และในการแก้ปัญหาได้ง่ายขึ้น

---

        OSI Model ใช้อ้างอิงการสื่อสาร (Reference Model) แบ่งออกเป็นชั้น (Layer) โดยมีตั้งแต่ชั้นที่ 1 ถึงสวรรค์ชั้น 7 (Layer 1 – 7) โดย Layer 1 จะอยู่ด้านล่างสุด และเรียงขึ้นไปจนถึง Layer 7 แต่ละ Layer ก็มีชื่อเรียกตามรูปแบบการสื่อสารและการทำงานของมันในแต่ละชั้นนั่นเอง 

บน OSI Model ก็จะแบ่งเป็น 2 กลุ่มใหญ่ คือ 

ตั้งแต่ Layer 1 – 4 เรียกว่า Lower Layer

ตั้งแต่ Layer 5 – 7 เรียกว่า Upper Layer

        โดยส่วนมากเราจะวุ่นวายกันอยู่ที่ Lower Layer มากกว่า Upper Layer ใครที่ทำงานเป็น Network Engineer จะมองภาพออกว่า เราจะยุ่งอยู่กับ Lower Layer มากกว่า

---

Layer 1 (Physical Layer)            TOP
        เป็นชั้นล่างสุดจะมีการกำหนดคุณสมบัติทางกายภาพของฮาร์ดแวร์ที่ใช้เชื่อมต่อระหว่างคอมพิวเตอร์ทั้งสองระบบ เช่น
สายที่ใช้รับส่งข้อมูลจะเป็นแบบไหน

• ข้อต่อที่ใช้ในการรับส่งข้อมูลมีมาตรฐานอย่างไร 
• ความเร็วในการรับส่งข้อมูลเท่าใด 
• สัญญาณที่ใช้ในการรับส่งข้อมูลมีรูปร่างอย่างไร 
• ใช้แรงดันไฟฟ้าเท่าไหร่ 

ข้อมูลใน Layer ที่ 1 นี้จะมองเห็นเป็นการรับส่งข้อมูลทีละบิตเรียงต่อกันไป

        จากรูปแสดงถึงการส่งข้อมูลบน Physical layer แสดงให้เห็นว่า ข้อมูลจะมาเป็นอย่างไรก็ตาม ก็จะถูกแปลงเป็นสัญญาณเพื่อส่งไปยังปลายทางแล้วฝั่งปลายทางก็จะนำสัญญาณที่รับมาแปลงกลับเป็นข้อมูลเพื่อส่งให้เครื่อง Client ต่อไปยังไม่ได้พูดถึงการส่งข้อมูลบน OSI นะครับ เอาไว้รอบหน้า ตรงนี้ผมอยกขึ้นมาเพื่อให้เห็นภาพเบื้องต้น
        เพราะฉะนั้นอุปกรณ์ต่างๆที่มีความสามารถในการนำพาสัญญาณไป ก็พวก Card LAN (NIC) , สาย UTP , สาย Fiber หรือพวก เต้าเสียบ หัวต่อต่างๆ RJ45 , RJ11 , RS323 ก็จัดอยู่ใน Physical Layer

---

Layer 2 (Data-Link Layer)            TOP
        เป็นชั้นที่ทำหน้ากำหนดรูปแบบของการส่งข้อมูลข้าม Physical Network โดยใช้ Physical Address อ้างอิงที่อยู่ต้นทางและปลายทาง ซึ่งก็คือ MAC Address นั่นเอง รวมถึงทำการตรวจสอบและจัดการกับ error ในการรับส่งข้อมูล ข้อมูลที่ถูกส่งบน Layer 2 เราจะเรียกว่า Frame ซึ่งบน Layer 2 ก็จะแบ่งเป็น LAN และ WAN ซึ่ง ปัจจุบัน บน Layer 2 LAN เรานิยมใช้เทคโนโลยีแบบ Ethernet มากที่สุด ส่วน WAN ก็จะมีหลายแบบแตกต่างกันไป เช่น Lease Line (HDLC , PPP) , MPLS , 3G และอื่นๆ

                           

                               



สำหรับ LAN ยังมีการแบ่งย่อยออกเป็น 2 sublayers คือ 

• Logical Link Control (LLC)

        IEEE 802.2 ซึ่งจะให้บริการกับ Layer ด้านบนในการเข้าใช้สัญญาณใน การรับ-ส่งข้อมูล ตามมาตรฐาน IEEE802 แล้ว จะอนุญาตให้สถาปัตยกรรมของ LAN ที่ต่างกันสามารถทำงานร่วมกันได้ หมายความว่า Layer ด้านบนไม่จำเป็นต้องทราบว่า Physical Layer ใช้สายสัญญาณประเภทใดในการรับ-ส่งข้อมูล เพราะ LLC จะรับผิดชอบในการปรับ Frame ข้อมูลให้สามารถส่งไปได้ในสายสัญญาณประเภทนั้นได้ และไม่จำเป็นต้องสนใจว่าข้อมูลจะส่งผ่านเครือข่ายแบบไหน เช่น Ethernet , Token Ring บลาๆๆ และไม่จำเป็นต้องรู้ว่าการส่งผ่านข้อมูลใน Physical Layer จะใช้การรับส่งข้อมูล แบบใด LLC จะเป็นผู้จัดการเรื่องเหล่านี้ได้ทั้งหมด

• Media Access Control (MAC)

        IEEE 802.3 ใช้ควบคุมการติดต่อสื่อสารกับ Layer 1 และรับผิดชอบในการรับ-ส่งข้อมูลให้สำเร็จและถูกต้อง โดยมีการระบุ MAC Address ของอุปกรณ์เครือข่าย ซึ่งใช้อ้างอิงในการส่งข้อมูลจากต้นทางไปยังปลายทาง เช่น จากต้นทางส่งมาจาก MAC Address หมายเลข AAAA:AAAA:AAAA ส่งไปหาปลายทางหมายเลข BBBB:BBBB:BBBB เมื่อปลายทางได้รับข้อมูลก็จะรู้ว่าใครส่งมา เพื่อจะได้ตอบกลับไปถูกต้อง

                               

        บน Ethernet (IEEE802.3) เมื่อมันมีหน้าที่ในการรับผิดชอบการรับ-ส่งข้อมูลให้สำเร็จและถูกต้อง มันจึงมีการตรวจสอบข้อผิดพลาดในการส่งข้อมูลด้วย ที่เราเรียกว่า Frame Check Sequence (FCS) และยังตรวจสอบกับ Physical ด้วยว่าช่องสัญญาณพร้อมสำหรับส่งข้อมูลไหม ถ้าว่างก็ส่งได้ ถ้าไม่ว่างก็ต้องรอ กลไลนี่เรารู้จักกันในชื่อ CSMA/CD นั่นเอง
        CSMA/CD มันก็คือกลไลการตรวจสอบการชนกันของข้อมูล บน Ethernet ถ้าเกิดมีการชนกันเกิดขึ้น มันก็จะส่งสัญญาณ (jam signal) ออกไปเพื่อให้ทุกคนหยุดส่งข้อมูล แล้วสุ่มรอเวลา (back off) เพื่อส่งใหม่อีกครั้ง

---

Layer 3 (Network Layer)             TOP

        ทำหน้าที่ส่งข้อมูลข้ามเครือข่าย หรือ ข้าม network โดยส่งข้อมูลผ่าน Internet Protocol (IP) โดยมีการสร้างที่อยู่ขึ้นมา (Logical Address) เพื่อใช้อ้างอิงเวลาส่งข้อมูล เราเรียกว่า IP address ข้อมูลที่ถูกส่งมาจากต้นทาง เพื่อไปยังปลายทาง ที่ไม่ได้อยู่บนเครือข่ายเดียวกัน จำเป็นจะต้องพึ่งพาอุปกรณ์ที่ทำงานบน Layer 3 นั่นก็คือ Router หรือ Switch Layer 3 โดยใช้ Routing Protocol (OSPF , EIGRP) เพื่อหาเส้นทางและส่งข้อมูลนั้น (IP) ข้ามเครือข่ายไป

                                 

        โดยการทำงานของ Internet Protocol (IP) เป็นการทำงานแบบ Connection-less หมายความว่า IP ไม่มีการตรวจสอบข้อมูลว่าส่งไปถึงปลายทางไหม แต่มันจะพยายามส่งข้อมูลออกไปด้วยความพยายามที่ดีที่สุด (Best-Effort) เพราะฉะนั้น ข้อมูลที่ส่งออกไปแล้วไม่ถึงปลายทาง ต้นทางก็จะไม่รู้เลย ถ้าส่งไปแล้วข้อมูลไม่ถึงปลายทาง ฝั่งต้นทางจะต้องทำการส่งไปใหม่ บน Layer 3 จึงมี Protocol อีกตัวนึงเพื่อใช้ตรวจสอบว่าปลายทางยังมีชีวิตอยู่ไหม ก่อนที่จะส่งข้อมูล นั่นคือ ICMP แต่ผู้ใช้งานจะต้องเป็นคนเรียกใช้ protocol ตัวนี้เอง แล้วก็ยังมีรายละเอียดของ ICMP , ARP อีกที่ทำงานบน Layer 3 แต่เบื้องต้น เอาไว้เท่าที่ก่อน สำหรับ Layer 3

---

Layer 4 (Transport Layer)            TOP

        ทำหน้าที่เชื่อมต่อกับ Upper Layer ในการใช้งาน network services ต่างๆ หรือ Application ต่าง จากต้นทางไปยังปลายทาง (end-to-end connection) ในแต่ละ services ได้ โดยใช้ port number ในการส่งข้อมูลของ Layer 4 จะใช้งานผ่าน protocol 2 ตัว คือ TCP และ UDP


                                 
        เมื่อข้อมูลถูกส่งมาใช้งานผ่าน services Telnet ไปยังปลายทางถูกส่งลงมาที่ Layer 4 ก็จะทำการแยกว่า telnet คือ port number 23 เป็น port number ที่ใช้ติดต่อไปหาปลายทาง แล้วฝั่งต้นทางก็จะ random port number ขึ้นมา เพื่อให้ปลายทางสามารถตอบกลับมาได้เช่นเดียวกัน


                                  



protocol 2 ตัว ใน Layer 4
Transmission Control Protocol (TCP) มีคุณลักษณะที่สำคัญ ดังนี้

• จัดแบ่งข้อมูลจากระดับ Application ให้มีขนาดพอเหมาะที่จะส่งไปบนเครือข่าย (Segment) 
• มีการสร้าง Connection กันก่อนที่จะมีการรับส่งข้อมูลกัน (Connection-oriented) 
• มีการใช้ Sequence Number เพื่อจัดลำดับการส่งข้อมูล 
• มีการตรวจสอบว่าข้อมูลที่ส่งไปถึงปลายทางหรือไม่ (Recovery) 

        บน TCP ก่อนจะส่งข้อมูลนั้นจะต้องทำการตรวจสอบก่อนว่า ปลายทางสามารถติดต่อได้ โดยจะทำการสร้างการเชื่อมต่อระหว่างผู้ส่งและผู้รับก่อน โดยใช้กลไล Three-Way Handshake เพื่อให้แน่ใจว่าข้อมูลที่ส่งจะสามารถส่งถึงผู้รับแน่นอน
        นอกจาก Three-Way Handshake แล้ว TCP ยังมีกลไก Flow Control เพื่อควบคุมการส่งข้อมูลเมื่อเกิดปัญหาบนเครือข่ายระหว่างที่ส่งข้อมูลอยู่ หรือ กลไล Error Recovery ในกรณีที่มีข้อมูลบางส่วนหายไปขณะส่ง ก็ให้ทำการส่งมาใหม่ (Retransmission) แต่ผมขอพูดเรื่องกลไลต่างๆไว้เพียงเบื้องต้น

                                      




        นอกจากนั้นยังสามารถทำการจัดสรรค์หรือแบ่งส่วนของข้อมูลออกเป็นส่วนๆ (Segmentation) ก่อนที่จะส่งลงไปที่ Layer 3 อีกด้วย และข้อมูลที่ถูกแบ่งออก ก็จะใส่ลำดับหมายเลขเข้าไป (Sequence number) เพื่อให้ปลายทางนำข้อมูลไปประกอบกันได้อย่างถูกต้อง
User Datagram Protocol (UDP) มีคุณลักษณะที่สำคัญ ดังนี้

• ไม่มีการสร้าง Connection กันก่อนที่จะมีการรับส่งข้อมูลกัน (Connectionless) 
• ส่งข้อมูลด้วยความพยายามที่ดีที่สุด (Best-Effort) 
• ไม่มีการตรวจสอบว่าข้อมูลที่ส่งไปถึงปลายทางหรือไม่ (No Recovery) 

        บน UDP จะตรงข้ามกับ TCP เลยครับ เพราะ ไม่มีการสร้างการเชื่อมต่อกันก่อน หมายความว่าถ้า services ใดๆ ใช้งานผ่าน UDP ก็จะถูกส่งออกไปทันทีด้วยความพยายามที่ดีที่สุด (ฺBest-Effort) และไม่มีการส่งใหม่เมื่อข้อมูลสูญหาย (No Recovery) หรือส่งไม่ถึงปลายทางอีกด้วย
ข้อดีของมันก็คือ มีความรวดเร็วในการส่งข้อมูล เพราะฉะนั้น services ที่ใช้งานผ่าน UDP ก็มีมากมาย เช่น TFTP , DHCP , VoIP และอื่นๆ เป็นต้น

เปรียบเทียบการทำงานของ TCP และ UDP ได้เห็นภาพ

                                 

        สำหรับ Lower Layer คือ Layer 1 – 4 ซึ่งส่วนมากแล้วชาว Network Engineer ก็จะวุ่นวายกับ Lower Layer มากกว่า Upper Layer (5-7)

---

Layer 5 (Session Layer)             TOP

        ทำหน้าที่ควบคุมการเชื่อมต่อ session เพื่อติดต่อจากต้นทาง กับ ปลายทาง


                                   


        เมื่อฝั่งต้นทางต้องการติดต่อไปยังปลายทางด้วย port 80 (เปิด Internet Explorer) ฝั่งต้นทางก็จะทำการติดต่อไปยังปลายทาง โดยการสร้าง session ขึ้นมา เป็น session ที่ 1 ส่งผ่าน Layer 4 โดย random port ต้นทางขึ้นมาเป็น 1025 ส่งไปหาปลายทางด้วย port 80 ระหว่าง ที่ session ที่ 1 ใช้งานอยู่ เราติดต่อไปยังปลายทางอีกครั้งด้วย port 80 (เปิด Google Chrome) ฝั่งต้นทางก็จะทำการสร้าง session ที่ 2 ขึ้นมา ส่งผ่าน Layer 4 โดย random port ต้นทางขึ้นมาเป็น 1026 ส่งไปหาปลายทางด้วย port 80
แล้วแต่ละ session ฝั่งปลายทาง ก็จะตอบกลับมาด้วย port ที่ฝั่งต้นทางส่งมา ทำให้สามารถแยก session ออกได้ เมื่อเราส่งข้อมูลบนเครือข่าย

---

Layer 6 (Presentation Layer)             TOP
        ทำหน้าที่ในการแปล หรือ นำเสนอ structure , format , coding ต่างๆของข้อมูลบน application ที่จะส่งจากต้นทางไปยังปลายทาง ให้อยู่ในรูปแบบที่ฝั่งต้นทางและปลายทาง สามารถเข้าใจได้ทั้ง 2 ฝั่ง

Most computers use the ASCII table for characters. If another computer would use another character like EBCDIC than the presentation layer needs to “reformat” the data so both computers agree on the same characters.

        บอกว่า computer ส่วนมากใช้ ASCII format ถ้าจะติดต่อพวก computer mainframe จะใช้พวก EBCDIC format ซึ่ง Layer 6 ก็จะทำการ reformat ข้อมูล ซึ่งสามารถทำให้ทั้ง 2 เครื่องสามารถเข้าใจ format ข้อมูลที่จะสื่อสารกันได้

---

Layer 7 (Application Layer)             TOP

        ทำหน้าที่ติดต่อระหว่างผู้ใช้ (user) กับ application ที่ใช้งานบนเครือข่าย เช่น Web Browser (HTTP) , FTP , Telnet เป็นต้น สรุปแล้วมันก็คือพวก application ที่ใช้งานผ่าน network

แหล่งที่มา
http://netprime-system.com/osi-model-7-layers/

อุปกรณ์สือสารข้อมูล

 Communication Device

ข้อมูลจากระบบคอมพิวเตอร์ จะถูกเชื่อมโยงผ่านจุดเชื่อมต่อระบบสื่อสารในเครื่องคอมพิวเตอร์ (Communication Port) สู่อุปกรณ์สื่อสารข้อมูล (Communication Device) เข้าสู่ตัวกลางส่งผ่านสัญญาณข้อมูล (Transmission Media) เพื่อนำข้อมูลไปสู่ระบบคอมพิวเตอร์ปลายทาง

อุปกรณ์สื่อสารข้อมูล (Communication Device) หมายถึง อุปกรณ์ที่มีหน้าที่หลักในการเปลี่ยนรูปแบบของ สัญญาณข้อมูล ให้ผู้อยู่ในรูปที่เข้ากันได้กับสื่อกลางนำสัญญาณ และเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ใช้งาน ซึ่งอาจแบ่งได้เป็นง

1. มัลติเพล็กเซอร์
2. คอนเซนเทรเตอร์
3. ฟรอนต์เอนด์โปรเซสเซอร์
4. คอนเวอร์เตอร์
5. เกตเวย์
6. เราเตอร์
7. บริดจ์
8. รีพีตเตอร์
9. โมเด็ม
10. แอคเซสพอยต์
11. ฮับ
12. สวิทซ์
13. อุปกรณ์อื่น ๆ
    1. การ์ดแลน(LAN Card)
    2. คีย์บอร์ด (Keyboard)
    3. เมาส์ (Mouse)
    4. เมนบอร์ด (Main board)
    5. การ์ดแสดงผล (Display Card)
    6. แรม (RAM)
14. สมาชิกในกลุ่ม

นายอัษฎาวัฒน์	รูนราช	58143401
นายสัญญลักษณ์	สมวงษ์อินทร์	58143404
นายยุทธศาสตร์	บุญกว้าง	58143409
นายพิสิษฐ์	ยืนยงคีรีมาศ	58143412
นายณรสันต์	สงวนไพรวัลย์	58143413

มัลติเพล็กซ์เซอร์ (Multiplexer)

วิธีการเชื่อมต่อการสื่อสารระหว่างผู้รับและผู้ส่งปลายทางที่ง่ายที่สุดคือ การเชื่อมต่อแบบจุดต่อจุด (Point to Point) แต่ต้องเสียค่าใช้จ่ายสูงและใช้งานไม่เต็มที่ จึงมีวิธีการเชื่อมต่อที่ยุ่งยากขึ้น คือการเชื่อมต่อแบบหลายจุดซึ่งใช้สายสื่อสารเพียงเส้น 802.3

คอนเซนเตรเตอน์

คอนเซนเตรเตอร์เป็นมัลติเพล็กซ์เซอร์ที่มีประสิทธิภาพสูง สามารถเพิ่มสายหรือช่องทางการส่งข้อมูลได้มากขึ้น การส่งข้อมูลจะเป็นแบบอซิงโครนัส

ฟรอนต์เอ็นโปรเซสเซอร์ FEP (Front-End Processor)

FEP เป็นคอมพิวเตอร์ที่ใช้เชื่อมต่อระหว่างโฮสต์คอมพิวเตอร์ หรือมินิคอมพิวเตอร์กับอุปกรณ์เครือข่ายสำหรับสื่อสารข้อมูล เช่น โมเด็ม มัลติเล็กซ์เซอร์ เป็นต้น FEP เป็นอุปกรณ์ทีมีหน่วยความจำ (RAM) และซอฟต์แวร์สำหรับควบคุมการทำงานเป็นของตัวเองโดยมีหน้าที่หลักคือ ทำหน้าที่แก้ไขข่าวสาร เก็บข่าวสาร เปลี่ยนรหัสรวบรวมหรือกระจายอักขระ ควบคุมอัตราความเร็วในการรับส่งข้อมูล จัดคิวเข้าออกของข้อมูล ตรวจสอบข้อผิดพลาดในการส่งข้อมูล

คอนเวอร์เตอร์ (Converter)

คอนเวอร์เตอร์ (Converter) เป็นอุปกรณ์ที่ใช้เปลี่ยนโพรโทคอลให้โดยอัตโนมัติ ซึ่ง โพรโทคอล (Protocol) คือกฎระเบียบสำหรับการสื่อสารข้อมูลผ่านระบบเครือข่ายผู้ส่งและผู้รับข้อมูลจำเป็นจะต้องใช้โพรโทคอลแบบเดียวกันจึงจะสามารถแลกเปลี่ยนข้อมูลกันได้

เกตเวย์ (Gateway)

เกตเวย์เป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่มีหน้าที่หลักคือ ทำให้เครือข่ายคอมพิวเตอร์ 2 เครือข่ายหรือมากกว่าซึ่งมีลักษณะแตกต่างกัน สามารถสื่อสารกันได้เสมือนกับเป็นเครือข่ายเดียวกัน โดยทั่วไปแล้วระบบเครือข่ายแต่ละเครือข่ายอาจจะแตกต่างกันในหลายกรณี เช่น ลักษณะการเชื่อมต่อ ที่ไม่เหมือนกัน โปรโตคอลที่ใช้สำหรับรับส่งข้อมูลต่างกัน เป็นต้น

เร้าเตอร์ (Router)

เป็นอุปกรณ์ที่ทำงานคล้าย สวิทช์ แต่จะสามารถเชื่อมต่อ ระบบที่ใช้สื่อ หรือสายสัญญาณต่างชนิดกันได้ เช่น เชื่อมต่อ อีเธอร์เน็ตแลน (Ethernet LAN) ที่ส่งข้อมูลแบบ ยูทีพี (UTP: Unshield Twisted Pair) เข้ากับ อีเธอร์เน็ตอีกเครือข่าย แต่ใช้สายแบบโคแอ็กเชียล (Coaxial cable) ได้ นอกจากนี้ยังช่วยเลือก หรือกำหนดเส้นทางที่จะส่งข้อมูลผ่าน และแปลงข้อมูลให้เหมาะสมกับการนำส่ง แน่นอนว่าการติดตั้งย่อมยุ่งยากมากขึ้น

บริดจ์ (Bridge)

เป็นอุปกรณ์ IWU (Inter Working Unit) ที่ใช้สำหรับเชื่อมเครือข่ายท้องถิ่น (Local Area Network หรือ LAN) 2 เครือข่ายเข้าด้วยกัน ซึ่งอาจจะใช้โปรโตคอลที่เหมือนกันหรือต่างกันก็ได้

รีพีทเตอร์ (Repeater)

รีพีทเตอร์สำหรับเครือข่ายวิทยุเป็นอุปกรณ์สำหรับช่วยขยายเขตการติดต่อ โดยทำหน้าที่เป็นตัวรับสัญญาณอ่อนที่ส่งเข้ามาและทำการส่งออกไปด้วยกำลังที่สูงขึ้น ระบบที่ใช้กันมากคือการส่งออกทันทีด้วยความถี่ต่างกัน (Duplex Repeater) ในระบบรีพีทเตอร์ย่าน VHF ของวิทยุสมัครเล่นนั้น ความถี่ที่รับจะใช้ความถี่ต่ำกว่าความถี่ส่งอยู่ 600 kHz (-600 kHz) แต่ในรีพีทเตอร์บางแบบจะใช้ความถี่ขาเข้าและขาออกด้วยความถี่เดียว(Simplex Repeater) กัน แต่หน่วงเวลาเพื่อรับข้อความขาเข้าจนจบแล้วจึงทำการส่งออกไป ระบบรีพีทเตอร์มีประโยชน์อย่างมากในการช่วยให้การติดต่อในกลุ่มนักวิทยุสมัครเล่นทำได้ง่ายขึ้นและระยะทางไกลมากขึ้น โดยไม่ต้องอาศัยระบบสาบอากาศประจำสถานีที่สูงมากนัก โดยเฉพาะช่วงเกิดภัยพิบัติหรือภาวะฉุกเฉินระบบรีพีทเตอร์จะมีบทบาทอย่างโดดเด่นทุกครั้ง รีพีทเตอร์บางกลุ่มในสหรัฐอเมริกาจะทำงานร่วมกันเป็นเครือข่ายเชื่อมโยงการติดต่อได้ตลอดเส้นทางหลวงของประเทศทั้งหมด การใช้รีพีทเตอร์อย่างเหมาะสมนั้นต้องทำความเข้าใจก่อนว่า ระบบบริการรีพีทเตอร์มิได้ออกแบบมาให้ใช้งานแทนการติดต่อโดยตรงเหมือนระบบ Simplex (รับและส่งความถี่เดียวกัน)แต่การใช้งานที่ถูกต้องและมีประสิทธิภาพนั้น การติดต่อผ่าน รีพีทเตอร์ให้สั้นที่สุดเท่าที่จำเป็น

โมเด็ม (MODEM)

MODEM มาจากคำเต็มว่า Modulator – Demodulator ทำหน้าที่แปลงสัญญาณ ข้อมูลดิจิตอล ที่ได้รับจากเครื่องส่งหรือคอมพิวเตอร์ เป็นสัญญาณแบบอนาลอกก่อนทำการส่งไปยังปลายทางต่อไป โดยผ่านเครือข่ายโทรศัพท์ และเมื่อส่งถึงปลายทางก็จะมีโมเด็มทำหน้าที่แปลงสัญญาณจากอนาลอกให้เป็นดิจิตอล เพื่อใช้กับคอมพิวเตอร์ปลายทาง

แอคเซสพอยต์ (Access Point )

Access Point (AP) คืออุปกรณ์ที่มีหน้าที่ในการกระจายสัญญาณไวร์เลส เป็นอุปกรณ์พื้นฐานตัวหนึ่งที่สามารถสร้างเครือข่ายไร้สายจากระบบเครือข่ายแลน(Lan)ได้ง่ายที่สุด แอคเซสพอยท์ทำหน้าที่กระจายสัญญาณออกไปยังเครื่องลูกข่ายที่อยู่ในรัศมีการกระจายสัญญาณโดยรอบ ซึ่งลักษณะของตัวแอคเซสพอยท์นั้นจะมีลักษณะที่แตกต่างกันอยู่กับผู้ผลิตจะดีไซน์ให้มีรูปร่างหน้าตาแบบไหน แต่ที่เหมือนกันก็คือ AP จะมีช่องเชียบสายแลนเพียงช่องเดียวเท่านั้น ช่องดังกล่าวจะเป็นช่องที่รับสัญญาณอินเตอร์เน็ตหรือใช้เชื่อมต่อกับเน็ตเวิร์คจากเครือข่ายแลนเข้ากับเครื่องลูกข่ายที่เชื่อมต่อแบบไร้สาย การทำงานของ AP จะทำงานภายใต้มาตรฐานของ IEEE802.11 ซึ่งทำให้อุปกรณ์ที่มีมาตรฐานนี้สามารถใช้งาน AP ได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ

ฮับ (HUB)

ฮับเป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทำหน้าที่เช่นเดียวกับมัลติเพล็กซ์เซอร์ ซึ่งนิยมใช้กับระบบเครือข่ายท้องถิ่น (LAN) มีราคาต่ำ ติดต่อสื่อสารข้อมูลตามมาตรฐาน IEEE 802.3

สวิตซ์ (Switch)

สวิตซ์ (Switch) เป็นอุปกรณ์ที่พัฒนาการต่อจากฮับอีกทีหนึ่งมีความสามารถมากกว่า Hub โดยการทำงานของสวิตซ์จะส่งข้อมูลออกไปเฉพาะพอร์ตที่ใช้ในการติดต่อกับเครื่องคอมพิวเตอร์พีซีปลายทางเท่านั้น ไม่ส่งกระจายข้อมูลไปยังทุกพอร์ตเหมือนอย่างฮับ ทำให้ในสวิตซ์ไม่มีปัญหาการชนของข้อมูล สวิตซ์จะทำงานอยู่ในชั้น Data Link Layer คือจะรับผิดชอบในการเชื่อมโยงของข้อมูล ตรวจสอบความถูกต้องของการติดต่อจากโหนดหนึ่งไปอีกโหนดหนึ่งและความสมบูรณ์ของการรับส่งข้อมูล สำหรับในชั้นเชื่อมโยงข้อมูลนั่นจะทำการแบ่งข้อมูลระดับบิตที่ได้รับจากชั้น Physical Layer เป็นข้อมูลชนิดที่เรียกว่า เฟรม ก่อนจะส่งไปยังชั้นถัดไป ก็คือ Network Layer

อุปกรณ์อื่น ๆ

การ์ดแลน(LAN Card)

การ์ดแลน(LAN Card) เป็นชื่อที่เรียกกันติดปากทั่วไป แต่คุณรู้หรือไม่ว่าชื่ออย่างเป็นทางการของมันมีชื่อว่า การ์ดอีเธอร์เน็ต มีไว้สำหรับรับ/ส่งข้อมูลระหว่างเครื่องคอมพิวเตอร์ ซึ่งจะัมีสายที่ใช้เชื่อมต่อเครือข่ายเข้าด้วยกัน เรียกว่า สายแลน การเชื่อมต่อเครือข่ายและจะทำให้เราสามารถและเปลี่ยนข้อมูลกันระหว่างเครื่องได้สะดวกมากขึ้น อีกทั้งสามารถดเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตได้ง่ายๆ โดยใช้เครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องหลักเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตส่วนเครื่องอื่นก็ใช้การแชร์อินเตอร์เน็ตผ่านทางเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องหลัก ความเร็วในการ์ดแลนจะอยู่ที่ประมาณ 100 Mbps และเริ่มเข้าสู่ 1000 Mbps หรือเรียกกันว่า กิกะบิตแลน(Gigabit LAN) แต่ก็อย่างว่าแหละัครับ การเชื่อมต่อแบบแลนคือการแชร์ บางคนอาจจะเปิดมาก หรือเปิดน้อยขึ้นอยู่ว่าจะเล่นแบบไหน อาจทำให้เกิดการดึงกันระหว่างเครื่อง เครื่องที่เล่นไฟล์ที่ต้องใช้การดาวน์โหลดมากๆ ก็จะทำให้เครื่องอื่นเล่นได้ช้าลง

คีย์บอร์ด (Keyboard)

เป็นอุปกรณ์ในการรับข้อมูลที่สำคัญที่สุด มีลักษณะคล้ายแป้นพิมพ์ ของเครื่องพิมพ์ดีด มีจำนวนแป้น 84 - 105 แป้น ขึ้นอยู่กับแป้นที่เป็น กลุ่มตัวเลข (Numeric keypad) กลุ่มฟังก์ชัน (Function keys) กลุ่มแป้นพิเศษ (Special-purpose keys) กลุ่มแป้นตัวอักษร (Typewriter keys) หรือกลุ่มแป้นควบคุมอื่น ๆ (Control keys) ซึ่งการสั่งงานคอมพิวเตอร์และการทำงานหลายๆ อย่างจำเป็นต้องใช้แป้นพิมพ์เป็นหลัก

เมาส์ (Mouse)

อุปกรณ์รับข้อมูลที่นิยมรองจากคีย์บอร์ด เมาส์จะช่วยในการบ่งชี้ตำแหน่งว่าขณะนี้กำลังอยู่ ณ จุดใดบนจอภาพ เรียกว่า "ตัวชี้ตำแหน่ง (Pointer)" ซึ่งอาศัยการเลื่อนเมาส์ แทนการกดปุ่มบังคับทิศทางบนคีย์บอร์ด

เมนบอร์ด (Main board)

แผ่นวงจรไฟฟ้าแผ่นใหญ่ที่รวมเอาชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ที่สำคัญๆมาไว้ด้วยกัน ซึ่งเป็นส่วนที่ควบคุม การทำงานของ อุปกรณ์ต่างๆ ภายในพีชีทั้งหมด มีลักษณะเป็นแผ่น รูปร่างสี่เหลี่ยมแผ่นที่ใหญ่ที่สุดในพีชี ที่จะรวบรวมเอาชิปและไอชี (IC = Integrated Circuit) รวมทั้ง การ์ดต่อพ่วงอื่นๆ เอาไว้ด้วยกันบนบอร์ดเพียงอันเดียวเครื่องพีชีทุกเครื่องไม่สามารถทำงาน ได้ถ้าขาดเมนบอร์ด

การ์ดแสดงผล (Display Card)

การ์ดแสดงผลใช้สำหรับเก็บข้อมูลที่ได้รับมาจากซีพียู โดยที่การ์ดบางรุ่นสามารถประมวลผลได้ในตัวการ์ด ซึ่งจะช่วยแบ่งเบาภาระการประมวลผลให้ซีพียู จึงทำให้การทำงานของคอมพิวเตอร์นั้นเร็วขึ้นด้วย ซึ่งตัวการ์ดแสดงผลนั้นจะมีหน่วยความจำในตัวของมันเอง ถ้าตัวการ์ดมีหน่วยความจำมาก ก็จะรับข้อมูลจากซีพียูได้มากขึ้น ซึ่งจะช่วยให้การแสดงผลบนจอภาพมีความเร็วสูงขึ้นด้วย หลักกันทำงานพื้นฐานของการ์ดแสดงผลจะเริ่มต้นขึ้น เมื่อโปรแกรมต่างๆ ส่งข้อมูลมาประมวลผลที่ ซีพียูเมื่อซีพียูประมวลผล เสร็จแล้ว ก็จะส่งข้อมูลที่จะนำมาแสดงผลบนจอภาพมาที่การ์ดแสดงผล จากนั้น การ์ดแสดงผล ก็จะส่งข้อมูลนี้มาที่จอภาพ ตามข้อมูลที่ได้รับมา การ์ดแสดงผลรุ่นใหม่ๆ ที่ออกมาส่วนใหญ่ ก็จะมีวงจร ในการเร่งความเร็วการแสดงผลภาพสามมิติ และมีหน่วยความจำมาให้มากพอสมควร

แรม (RAM)

RAM ย่อมาจากคำว่า Random-Access Memory เป็นหน่วยความจำหลักแต่ไม่ถาวร ซึ่งจะต้องมีไฟมาหล่อเลี้ยงอุปกรณ์ตลอดในการทำงาน โดยถ้าเกิดไฟฟ้ากระพริบหรือดับ ข้อมูลที่ถูกบันทึกไว้ในหน่วยความจำจะหายไปทันที

SDRAM

DDR-RAM

RDRAM

โดยหลักการทำงานคร่าวๆ ของแรมนั้นเริ่มต้นที่รับข้อมูลจากผู้ใช้ผ่านอุปกรณ์ Input จากนั้นก็จะส่งข้อมูลไปยัง CPU ในการประมวลผล เมื่อ CPU ประมวลผลเสร็จแล้ว แรมจะรับข้อมูลที่ได้รับการประมวลผลแล้ว ออกไปยังอุปกรณ์ Output ต่อไป โดยหน่วยความจำแรมที่ใช้ในปัจจุบันมีหลายชนิด เช่น SDRAM, DDR-RAM, RDRAM

แหล่งที่มา

http://itsentre.blogspot.com/2013/03/lan-card.html
http://computer.kapook.com/equpiment.php
https://interworkingunit.wordpress.com/%E0%B8%AD%E0%B8%B8%E0%B8%9B%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%93%E0%B9%8C%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%AA%E0%B8%B7%E0%B9%88/
http://elearning.northcm.ac.th/mis/content.asp?ContentID=43&LessonID=5
http://www.kscs.ac.th/suphatsara/13.html